รายงานเงินเฟ้อเดือนมกราคมของสหรัฐฯ ออกมาดีกว่าที่ตลาดคาดเล็กน้อย โดยดัชนีราคาผู้บริโภคเพิ่มขึ้น 0.2% เมื่อเทียบกับเดือนก่อนหน้า ต่ำกว่าที่คาดไว้ที่ 0.3% และเงินเฟ้อรายปีชะลอลงจาก 2.7% เหลือ 2.4% ซึ่งเป็นระดับต่ำสุดนับตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ส่วนเงินเฟ้อพื้นฐานปรับตัวลดลงเพียงเล็กน้อยจาก 2.6% เมื่อเทียบปีต่อปีมาอยู่ที่ 2.5% แต่ก็ยังถือเป็นระดับต่ำสุดตั้งแต่เดือนมีนาคม 2021

ขณะที่อัตราเงินเฟ้อกำลังชะลอตัว การกำหนดราคาของตลาดในขณะนี้สะท้อนให้เห็นถึงความคาดหวังว่าจะมีการปรับลดอัตราดอกเบี้ยของ Federal Reserve อย่างน้อยสองครั้งในปีนี้ ในเดือนมีนาคมและมิถุนายน และอัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ ก็ได้ร่วงลงสู่ระดับต่ำสุดในรอบหนึ่งปี

เริ่มเห็นได้ชัดมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าการตอบสนองเชิงบวกระยะแรกของตลาดต่อรายงานการจ้างงานเดือนมกราคมนั้นไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง แรงกดดันเงินเฟ้อที่คาดว่าจะเกิดจากการขึ้นภาษีนำเข้าใหม่ยังไม่ปรากฏให้เห็น และดุลความเสี่ยงได้เปลี่ยนไปในทิศทางที่สนับสนุนความเป็นไปได้ของการปรับลดดอกเบี้ยของ Fed ครั้งที่สามในปีนี้ ซึ่งยิ่งเพิ่มแรงกดดันต่อค่าเงินดอลลาร์

รายงานของ CFTC ที่เผยแพร่เมื่อวันศุกร์ระบุว่าแนวโน้มการเทขายดอลลาร์ยังคงดำเนินต่อไป ตำแหน่งสุทธิในเชิงขายต่อสกุลเงินหลักของโลกเพิ่มขึ้น 2.5 พันล้านดอลลาร์ในช่วงสัปดาห์ที่รายงาน เป็น –19.9 พันล้านดอลลาร์ โดยมีการเพิ่มขึ้นมากที่สุดอีกครั้งในตำแหน่งต่อยูโร ซึ่งตำแหน่งสุทธิในเชิงซื้อเพิ่มขึ้นเป็น 26.8 พันล้านดอลลาร์

ตลอดปีที่ผ่านมา ดัชนีดอลลาร์อ่อนค่าลงมากกว่า 9% ทำให้การนำเข้ามีราคาแพงขึ้นสำหรับผู้บริโภคในสหรัฐ แต่กลับเป็นผลดีต่อผู้ส่งออกเพราะทำให้พวกเขามีความสามารถในการแข่งขันมากขึ้น — ซึ่งสอดคล้องกับแนวทางของรัฐบาล Trump ในไตรมาส 4 ปี 2025 บริษัทในดัชนี S&P 500 ที่มีรายได้มากกว่า 50% มาจากต่างประเทศ มีกำไรเพิ่มขึ้น 19% โดยเฉลี่ยแล้วบริษัททั้งหมดในดัชนีรายงานกำไรเพิ่มขึ้นราว 18% และรายได้เพิ่มขึ้นเกือบ 12% กล่าวอีกนัยหนึ่ง บริษัทสหรัฐกำลังได้ประโยชน์จากดอลลาร์ที่อ่อนค่า

ในเวลาเดียวกัน ความเชื่อมั่นของนักลงทุนต่อสหรัฐกำลังอ่อนแอลง ผู้จัดการกองทุนกำลังลดสัดส่วนการลงทุนในสินทรัพย์สหรัฐ และบางรายรายงานว่าขาย Treasuries ออกทั้งหมด หากนักลงทุนต่างชาติต้องการลดการถือครองสินทรัพย์สหรัฐ พวกเขาจำเป็นต้องขายสินทรัพย์เหล่านั้น แต่กระบวนการนี้ไม่อาจเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วในขณะที่สหรัฐยังขาดดุลบัญชีเดินสะพัดในระดับสูงและมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น การขายให้กับผู้ซื้อภายในประเทศยังถูกจำกัดด้วยสภาพคล่องภายในประเทศที่มีอยู่อย่างจำกัด

กลไกในทางปฏิบัติที่เป็นไปได้สำหรับการปรับสมดุลงบดุลพอร์ตนี้ก็คือการปรับราคาเชิงเปรียบเทียบของสินทรัพย์สหรัฐ — กล่าวคือ การอ่อนค่าของดอลลาร์ ดังนั้น ดอลลาร์ที่อ่อนค่าลงจึงช่วยอำนวยความสะดวกให้กับการเปลี่ยนสัดส่วนการจัดสรรสินทรัพย์ทั่วโลก

คณะกรรมการของ Congressional Budget Office คาดว่าในปีงบประมาณ 2026 รัฐบาลกลางสหรัฐจะมีดุลขาดดุลงบประมาณ 1.9 ล้านล้านดอลลาร์ หรือคิดเป็น 5.8% ของ GDP ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากต้นทุนดอกเบี้ยสุทธิที่เพิ่มสูงขึ้น

โดยสรุป ดอลลาร์ที่อ่อนค่าลงทั้งบั่นทอนความเชื่อมั่นในสินทรัพย์สหรัฐและช่วยเพิ่มรายได้ของภาคธุรกิจ มาตรการภาษีนำเข้าเชิงปกป้อง (protective tariffs) ยิ่งช่วยเสริมความได้เปรียบในการแข่งขันของบริษัทสหรัฐ กระบวนการทั้งสองนี้ต่างเกื้อหนุนต่อเป้าหมายหลักของรัฐบาล

เมื่อพิจารณาร่วมกันแล้ว ในขณะที่ดุลบัญชีเดินสะพัดของสหรัฐยังคงขาดดุลในระดับสูงและมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ดอลลาร์ก็มีโอกาสน้อยที่จะกลับมาแข็งค่าในระยะใกล้

ความเสี่ยงขึ้นอยู่กับปฏิสัมพันธ์ระหว่างโมเมนตัมการเติบโตของเศรษฐกิจสหรัฐกับอุปสงค์รวมของผู้บริโภค จนกว่าจะถึงวันศุกร์ซึ่งจะมีการเผยแพร่ตัวเลข GDP ไตรมาส 4 ที่ปรับทบทวนแล้ว และดัชนีราคาการใช้จ่ายเพื่อการบริโภคส่วนบุคคล (PCE price index) การคาดการณ์ต่าง ๆ มีแนวโน้มจะไม่เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ หลังจากนั้น แนวโน้มจะขึ้นอยู่กับข้อมูลใหม่ที่ทยอยออกมา ปัจจุบันมีตัวชี้วัดที่ขัดแย้งกันมากเกินไป: บางตัวสะท้อนการเติบโตที่แข็งแกร่ง ขณะที่บางตัวบ่งชี้ความเสี่ยงของภาวะถดถอย บางตัวชี้ให้เห็นถึงอุปสงค์ผู้บริโภคที่แข็งแรง ขณะที่บางตัวสะท้อนการชะลอตัว สำหรับตอนนี้ ฉากทัศน์ที่เป็นไปได้มากที่สุดในสัปดาห์ข้างหน้าคือดอลลาร์ที่ยังคงอ่อนค่าต่อไป